La Piscine (1969)

Jacques Deray, francuski reditelj poznat po krimi / špijunskim filmova, predstavlja dramu sporog ritma La Piscine, što predstavlja žanrovski odskok i izazov kojeg se reditelj pokazuje dostojan. Ipak, film nije pošteđen kriminalne pozadine ovoga puta, iza ekrana. Za vrijeme snimanja tjelohranitelj Alaina Delona Stevan Marković je pronađen mrtav, a brat pokojnika je okrivio poznatog glumca i njegovog dugogodišnjeg prijatelja François Marcantonia, koji se smatra vođom Korzikanske mafije. Fotografije kasnije pronađene u automobilu pokojnog Markovića umiješale su ženu budućeg francuskog predsjednika Pompidua i pokrenule čuveni politički skandal pod imenom ‘afera Marković’. (Mi se ipak držimo vizuelno zapanjujuće drame na platnu :D)

Jean Paul (Delon) uživa pokraj bazena sa svojom djevojkom Marianne (Shneider, bivša žena Delona, na njegovo insistiranje je dobila ulogu, oživjela joj karijeru). Preplanulih tijela opijeni vazduhom i suncem Azurne obale ne mogu da sklone ruke jedno sa drugog u savršenom, i prijeko potrebno odmoru prepunom erotskog naboja.

Iluzija ljetnjeg spokoja i harmonije zaljubljenih ruši se telefonskim pozivom kojim Harry (Ronet), zajednički prijatelj najavljuje dolazak sa tek punoljetnom ćerkom Penelope (Birkin) sa kojom je na proputovanju do Italije. Iako uživaju u rajskom mjestu za odmor napetost među junacima počinje da raste zbog komplikovane zajedničke prošlosti koju troje ljudi dijele, a sve to pored centralnog mjesta radnje – bazena. 

Bazen predstavlja ljudsku sklonost ka zauzdavanju osjećanja i kontroli poriva. Pokraj njega otkrivamo, kao odraz u ogledalu prava lica aktera priče. Jean-Paul je psihički nestabilan, nezreli razmaženi klinac koji je navikao da sve u životu bude po njegovom. Harry je zavistan od pažnje nepoznatih ljudi i želi biti centar svačijeg univerzuma, dok je Marianne zatočenica osjećanja koja gaji prema muškarcu nedostojnom njene ljubavi. U emocionalnom trouglu svi bivaju povrijeđeni a uvlače i nevino stvorenje kao što je Penelope, koja se osjeća inferiorno u odnosu na zanosnu Marianne. 

Osim bazena ljubavni trouglovi, i to više njih, su jedan od lajtmotiva i pokretač problematičnih heroja na djelovanje. Harry je zavodnik zaljubljen u sve žene svijeta, ali sada u Marianne vidi šta je sve mogao da ima. Marianne ni poslije dvije godine nema povjerenja u hirovitog dječaka Jean-Paula, neuspješnog suicidalnog pisca koji je toliko nesiguran u sebe da Harrya doživljava kao prijetnju i baca oko na tinejdžerku Penelope, jedinu svijetlu tačku u među ovim turobnim likovima. Penelope od oca ne dobija zasluženu ljubav i pažnju pa utjehu traži u naručju slatkorječivog Jean-Paula. 

Svi junaci su nesavršeni i robovi sopstvenih nagona dok ih Harryeva prijevremena smrt (za razliku od Hitchcockovog Harrya, ovaj više ne oživljava XD) koja se dogodi upravo na bazenu ne izbaci iz zone komfora. Tek nakon tragedije označene kao nesrećan slučaj par sa početka otkriva sopstvena osjećanja jedno prema drugom. I ostaju zatvoreni, izolovani u svojoj kućici ispred bazena koji reflektuje besprekornu sliku. U svom zlatnog kavezu koji su sebi sačinili mogu da nastave gdje su stali prije nemilih događaja koji su prekinuli idilični odmor.

Harizmatični glumci uz blistavu kinematografiju Saint Tropeza i soundtrack nenadmašnog Michel Legranda opijaju i djeluju osvježavajuće, kao povjetarac koji hladi kožu opaljenu suncem, od kojeg podilazi jeza. Jedan od vanvremenskih ljetnjih klasika poslužio je kao inspiracija talentovanom italijanskom reditelju Luca Guadagninu da napravi svoju verziju (ne rimejk u klasičnom smislu riječi) iz 2016te Bigger Splash sa jednako impresivnom glumačkom ekipom.