Oksimoron po definiciji predstavlja dvije riječi koje čine frazu a suprotnog su značenja. Naslov popularne pjesme sastava The Penguins predstavlja nedodirljivi ideal kojem dva mlada momka teže, iako su svjesni da je razlika između njih nepremostiva.
Lai Yui Fai (Tony Leung) je narator iz čije perspektive se upoznajemo sa komplikovanom vezom sa ekstrovertnim i komunikativnim Po Wingom(Leslie Chung). Po ko zna koji put nakon raskida daju vezi novu šansu ovoga puta u Buenos Airesu. Nakon neopisivog iskustva posjete legendarnom vodopadu Iguasu veza među njima ponovo puca i osuđeni su na lutanje stranom zemljom, udaljeni 18 000 km od svoga, dodatno pojačavajući osjećaj izopštenosti iz društva prepoznatljiv za azijsku kinematografiju.
Fai se prihvata svakog časnog posla i odgovorno ga obavlja dok je Po taj koji juri za lakim provodom i zaradom ne razmišljajući o posledicama. Sa posledicama svoga prevarantskog stila života se suočava nakon što mu polome ruke zbog očigledne krađe. Jedino mjesto gdje može otići je kod Faia koji je čvrsto riješio da se otkloni od Poovog štetnog uticaja.
Komplikovan ljubavni odnos između dva muškarca prikazan je raznovrsnim kinematografskim tehnikama. Radnja počne u boji dok ne stignu do vodopada Iguasu gdje reditelj koristi dokumentarni stil da bi življe dočarao impozantnost prirodne pojave. Kada konačno stigne boja ručno snimani subjektivni kadrovi se smjenjuju sa objektivnim situacijama i precizno oslikavaju haotičnu promjenljivost i neizvjesnost svakodnevnice u nepoznatoj državi i milionskom gradu koji nikad ne spava.
Dva ljubavnika predstavljaju dvije krajnosti u kojem je jedan od njih nezavistan i samostalan dok drugi zavisi od pažnje i uložene njege. Faiev kolega sa jednog od brojnih poslova Chang je tu da prikaže različitost među nama i otvorenost izbora pred kojima se nalazimo.
Destruktivne veze neophodno je prekinuti koliko god ta odluka bila teška. Odnos između Faia i Poa podsjeća na legendardni Midnight Cowboy i Jon Woighta i Dustin Hoffmana. Ostaju jedan sa drugim iako su svjesni da su duboko nesrećni. Po Wingov nemarni apolonski homoseksualni ljubavnik podsjeća na Van Santovog lika kojeg tumači River Phoenix u My Own Private Idaho.
Na kraju svi likovi prolaze kroz neizbježnu transformaciju koja dolazi kasno za tipični hepiend i svaki od njih završava usamljen ali ispunjen na način na koji nisu mogli da zamisle. Muzika u kombinaciji sa raznovrsnim tehnikama snimanja demonstrira Kar Wai Wongovo nenadmašno poznavanje kinematografije i filmske istorije koji u svojoj filmografiji pridodaje još jedan dragulj ništa manje sjajan od njegovih najpriznatijih ostvarenja kao što su Chunking Express (1994), Fallen Angels (1995) i In the Mood for Love (2000).
Osim savršenog poznavanja tehničkog aspekta ogroman dio priče iznose dva glumca sa kojima se lako poistovjetiti zbog nespornog glumačkog kvaliteta. Na kraju dobijamo mnogo više od ljubavne drame: u dubini se krije priča o potrazi sa individualnošću i pravom ljubavlju u negostoprimivoj sredini. Teškoća prekida veza iz prošlosti koja nas je nekada ispunjavala a sada donosi jad i negativne misli je zanemarljiva pri rezultatima ako se od loših uticaja i crnih misli otkačimo kao naš junak Fai. Kroz njegovu transformaciju se preobratio Po i mogu biti srećni daleko jedan od drugog ali makar su iz sopstvenog odnosa izvukli pokretačku energiju koja ih snažno vuče naprijed u nove životne izazove.
filmaginacija.blog 