Tokom premijere svog debitantskog filma Reservoir Dogs mladom i perspektivnom Quentin Tarantinu je za oko zapao kratki film Reb Braddocka iz 1991. i odlučio je da producira dugometražni rimejk uz podršku Miramax Studia (danas sa pravom ozoglašenim zbog užasnih stvari koje je Harvey Weinstein učinio tokom decenija bahanalija). Na sličan način je QT-a finansijski podržao Harvey Keitel producirajući Reservoir Dogs i lijepo je vidjeti harmoničan odnos unutar zajednice nezavisnih filmadžija koja je 90ih cvjetala upravo predvođena danas legendarnim autorom američkog filma.
Djevojčica po imenu Gabriella u svojoj rodnoj Kolumbiji, u ozloglašenom Medellinu, svjedoči zvjerskim ubistvima i oduševljava se krvavim prizorom mrtvog tijela ispred poslastičarnice svoje majke. Mnogo godina kasnije u Majamiju i dalje fascinirana smrću djevojka pravi kolekciju isječaka o najkrvavijim zločinima, među kojima i slučaj Blue Blood Killera, serijskog ubice koji imućnim uglednim damama kida glave. Morbidna sklonost ka nasilju i krvi joj pomaže da nađe posao u agenciji koja se bavi raščišćavanjem mjesta zločina, što je veoma unosan posao imajući u vidu porast nasilja na Floridi. Obezglavljivanje je djevojčina ‘slaba tačka’ jer u stanu ima umjetničko djelo tijela bez glave što je i obrazac djelovanja ubice kojeg tumači William Baldwin.
Paralelno sa pričom o bizarnoj djevojci koja dublje ulazi u svijet mjesta zločina upoznajemo Paula, šankera zavodnika koji svoje žrtve zavodi, pa mrcvari ubodima noža da bi ih na kraju obezglavio katanom. Jedna od žrtava prije smrti markerom ispisuje ime na parketu i ne uspjeva da ukloni tragove pa je prinuđen, da se vrati na mjesto zločina (jasno!). Ostaje zaključan u vinskom podrumu dok se krije od Gabrielle i njene koleginice Eve koje su tu da pospreme neželjeni krvavi rusvaj. Koleginica na posao gleda praktično i kako najbrže da ukloni zgrušanu krv i što brže pobjegne po krvavo (XD!) zarađeni ček.
Opsesiju glavne junakinje pokušava da razumije Eduardo, razumni momak sa prethodnog posla sa kojim očigledno ima hemije. On je čak spreman da sa njom ode na mjesto zločina gdje je počinjen krvavi zločin, ali ni jedno ni drugo nisu spremni za ubicu koji ih posmatra iz mraka. Angela Jones je liku Gabrijele dala harizmatičnost i djetinju euforičnost a William Baldwin je zabavan kao ubica psihopata koji svoje namjere želi da obrazloži djevojci koja sigurno može da ga razumije u šta se i sam uvjerio po njenom plesu / rekonstrukciji obračuna, najupečatljivija scena po kojoj je ovaj film prepoznatljiv.
Efektna upotreba crnog humora daje komični ton ovoj studiji dvije vrste opsjednutosti: onaj koji čini nasilje i krajnji korisnik do kojeg nasilje stiće neposrednim putem – ličnim iskustvom ili putem medija. U liku Paula je sterotipno sabijena sva mizoginija i šovinizam tako da nismo tužni kada dođe trenutak njegovog tragičnog kraja koji označava prelaz junakinje iz uloge posmatrača u ulogu dželata. Originalan pristup krimi žanru sa odmjerenom dozom morbidnih šala koje su plod izloženosti nasilju u svim formama su učinili ovaj naslov popularnim uprkos bioskopskom neuspjehu.
filmaginacija.blog 