Šta bi se dobilo kada bi se iskoristio koncept zaražene zajednice kao u Cronenbergovom Shivers / Rabid i / ili Romerovom Craziesu, sa sve francuskim ekstremit šmekom uz blatantni omaž Gaspar Noeovom opusu? Na to pitanje usudio se da odgovori David Moreau, stručnjak za užas novog doba – od home invasiona u nepoznatoj zemlji kao meta huligana u Ils do nulte tačke kraja svijeta u bogataškom kraju.
Romain se priprema za najluđu rođendansku žurku tako što se naoružava zalihama teških droga, poznatih i nepoznatih. Mladić ne oklijeva da iskusi blast efekat nove supstance koje mu ljubazno nudi diler. Suton počinje da ustupa mjesto tami a incident tokom vožnje koji se dogodio i Dudeu Lebowskom tjera urađenog mladića da se zaustavi kraj puta. Tako maleni detalj određuje cijeli dalji tok noći jer u auto mu ušunja neobična djevojka zavijene glave – ona nije u stanju ništa da mu kaže osim da mu preko diktafona pusti informacije o sebi. Naučnik nejasno govori o retro virusu koji napada jezik i žlijezde a izaziva smrtonosnu glad za ubijanjem a svjetlost umnogostručuje snagu zaraženog. Da li je djevojka žrtva surovog eksperimenta kao u Martyrs ili je virus nastao prirodno? Da li ijedan odgovor može zaustaviti neizbježni nadolazeći haos?
Dok u prvom segmentu junak pokušava da razluči halucinacije od stvarnosti i sami preispitujemo njegovu lucidnost. Svi siptomi nepoznatog virusa jednaki su nuspojavama teških narkotika, pa gledalac napeto prati kretanje kamere izjedna, uz nadu da će dodijeljeni junak razriješiti misteriju u kojoj se slučajno našao. Tek kada se priča u srednjem dijelu preseli na djevojku Anais koja prolazi kroz identičnu transformaciju kao i njen dečko koji ju je zarazio krvlju počinjemo da razumijemo i motivaciju nepoznatih naoružanih ljudi u maskama.
Njihov posao je da zauzdaju nadolezaću pošast nastalu širenjem zaraze. Treća i završna cjelina završava Juliom koja je tu da kompletira ljubavni trougao. U početku povezuje sve što se dešava sa drogom i želi da sve to prebrodi sa Anais sa kojom je i uzela neidentifiokavnu supstancu. Trenutak u kom nezaražena uvidi o kakvoj vrsti metmorfoze je riječ oglašavaju se sirene za opasnost jer je grad pred kolapsom. Borba za goli život kratko traje jer se virus nekontrolisano proširio i svijet kakav znamo spreman je da bude uništen.
Napete sekvence jurnjave postignute su snimanjem iz ruke tehnikom jednog kadra a dodatno oprvdano i sveprožimajućim dejstvom narkotika. Razrješenje u drugom dijelu donosi usporenje u odnosu na mahnite prve dvije trećine filma, ali sve dobro funkcioniše kao uvod u zombie apokalipsu – reditelj i scenarist stavlja mlade u epicentar širenja kritikujući njihovu neutoljivu želju za provodom i pomjeranjem sopstvenih granica. Na kraju zaista inije ni bitno da li je riječ o virusu ili drogu koja je pokrenula talas samouništenja i čovječanstvo čekanagli, neslavni kraj.
U tehničkom smislu film je jasno definisan stalnim kretanjem kamere (autor snimanja Antoine Lefebvre), koja kroz dinamične dugačke kadrove i oštre kontraste hladi toplinu narkotičkog sjaja i pojačava osjećaj klaustrofobije. Zanimljiv je i izbor glumačke postave: mladi Bastien Durand u ulozi Romaina vješto balansira između zbunjenog ovisnika i svjesnog preživljavača, dok Camille Roland kao Anaïs unosi emotivnu dubinu izvedbom koja ne krije ranjivost niti brutalnost. Muziku potpisuje Jean-Marc Dupuis – minimalistički, ali disonantni instrumentalni zvučni pejzaži prate transformaciju likova i podižu napetost u svakom ključnom trenutku.
filmaginacija.blog 