Warfare (2025)

Nema ništa glamurozno i spektakularno u vezi rata, čemu svjedoči priča koju potpisuju veteran iz Iraka Ray Mendoza i Alex Garland. Fikcija je u ratnom žanru suvišna zato što se prave priče odigravaju na bojnom polju ili u ratnoj zoni. Izmišljanje događaja može samo umanjiti istinsko svedočanstvo veterana, direktnih sudionika iz jedinice koja je na svojoj koži osjetila strahovite napade neprijateljskih vojnika. Umjesto grandioznih bitki ili prikazivanja herojstva boraca, saosjećamo se vojnicima čiji su životi usmjereni na preživljavanje svakog trenutka: od tihog osmatranja do iznenadnog raketnog napada koji u trenutku mijenja njihov svijet. Sate iščekivanja i strpljivog markiranja svakog sumnjivog kretanja prekida sinhronizovana paljba kojom je zahvaćena civilna kuća koju su zauzeli kao položaj od strateške važnosti. 

Kratka i intenzivna vatra kojom su junaci obasuti kontrira dotada mirnoj misiji osmatranja civilnih ciljeva. To je prilika i da se upoznamo sa navikama vojnika čiji se angažman u vojsci nikada ne preispituje sa moralističkog aspekta. Oni su se jednostavno našli na pogrešnom mjestu u pogrešnom trenutku, i moraju da smognu snage da izvuku živu glavu udaljeni hiljadama kilometara od svog doma. Svaki metak i svaki krik vješto služe za podizanje napetosti – kad eksplozija raketa razbije tišinu, let komada ljudskog tijela postaje toliko sugestivan da gledalac može osjetiti miris paljevine, baruta i nalet adrenalina u krvi. Ipak, takva eksplicitnost nije samo “šok-faktor” – ona služi kao podsjetnik da je rat bez milosti i da čak i moderna tehnološka superiornost ne može ublažiti fizičku patnju čovjeka.

Grafički prikaz nasilja ništa ne prepušta mašti  pa iznutrice leže prosute na sve strane, a ekstremiteti ranjenika oklembešeni vise saa ostatka tijela. Ono što im je u ovakvoj situaciji neophodno je smirenost i moraju da iskoriste otrežnjujući užas koji im se događa da bi odreagovali na najbolji mogući način. Pojačanje koje očekuju u najavu prvo u vidu vazdušne podrške a onda i popularnih tenkova Bradley je mučno blizu i konstantno odlaganje dodatno mrcvari i one koji nisu bili žrtva direktnog udara antitenkovske artiljerije.

Suvišno je govoriti o autentičnosti imajući u vidu da se sve dogodilo scenaristi Ray Mendozi i njegovoj četi – jedini spokojni trenutak koji američki vojnici proživljavaju na početku dok za podizanje morala u uvodnoj sceni gledaju spot za hit pjesmu Erica Prydza. Od toga trenutka životi im bivaju ispunjeni neopisivim užasom. Odvratno lice oružanog sukoba ne opravdava prisustvo ovih momaka na Bliskom Istoku – njihovo stradanje je tragično ali je nemoguće poistovjetiti se njima u naspram civila čiji dom vojnici uzurpiraju, pa čak i sa lokalnim MAM (Military aged Men) koji im se suprostavljaju; demonstracija sile snagom mlaznog motora i savremene artiljerijske vatre prikazuju novu dimenziju na modernom ratištu, gdje taktika i korišćenje tehnologije smanjuju ljudske gubitke i povećavaju efikasnost na terenu. Na kraju za momcima ostaje trag nerezonskog uništenja a njima vječna trauma koja ih je ujedinila do kraja života.