Prvi utisak pri gledanju Todd Fieldove adaptcije romana Tom Perotte nije nužno da gledamo film – već da listamo slojevitu hroniku jednog predgrađa. To je film koji, iako je strogo kinematografski i literaran, formalno/estetski mračniji, ozbiljniji rođak super popularne serije Desperate Housewives. Paralela nije slučajna; reditelj koristi niz “TV-trikova” kao što su vinjete, paralelna montaža, fokus na rituale domaćinstva i ironično zadržavanje distance kako bi se stvorio jak osjećaj zajednice koja je u isto vrijeme komična i tragična. Moralna ambivalencija (očigledno poređenje sa Gospođom Bovari u književnom klubu starijih gospođa) i psihološka dubina tematski su bliži Solondzovom Happinessu, sa manjom dozom crnog humora.
Radnja je prilično jednostavna – Sarah (Kate Winslet) je domaćica koju guši brak i majčinstvo; njen suprug je odsutan i zakopan u internet-pornografiji; na igralištu, u društvu drugih mamika pokušava da nađe smisao života. Brad (Patrick Wilson), sportista u srednjoj školi se osjeća impotentno u sopstvenom životu, zavistan je od primanja poslovno ostvarene supruge (Jennifer Connely). Njih dvoje se susreću na igralištu, zatim na bazenu sa djecom i u momentima se među njima razvija romansa koja djeluje iscjeljujuće, jer potvđuju ličnu vrijednost jedno drugom. Poljubac, seks nakon zatvaranja bazena, te kovanje plana za zajedničko bjekstvo – veza je napeta, intimna a istovremeno – nefunkcionalna: bijeg u teoriji djeluje spasonosno ali u stvarnosti nerealistično.
U paralelnoj priči upoznajemo ozloglašenog Ronnieja McGorveya (Jackie Earle Haley), čovjeka sa mračnim zločinom u prošlosti: bivši seksualni prestupnik živi sa brižnom majkom. Komšiluk ga opravdano ne prihvata; ogovaranje i paranoične kampanje protiv njega rastu do tačke gdje njegov život gubi sigurnost. Larry (Noah Emmerich), osramoćeni lokalni čuvar zakona i reda svoju traumu prikriva opsesivnim progonom Ronnieja. Intimna, prikrivena ljubav Sarah i Brada naspram javnog linča Ronnieja priču usmjerava ka dvije eskalacije koje se sudaraju u najmračnijem mogućem trenutku.
Upravo ta dva konflikta u uzbudljivoj dramatičnoj završnici doživljavaju vrhunac – kako komšiluk sve glasnije proganja Ronniea (plakati, prigovori, upozorenje na razglasu i paranoja), Larryev život se urušava i ustremljuje sopstvenu frustraciju na dokazanog paćenika. Nakon sukoba između Larrya i May, Ronnieeve majke, starica doživljava srčani udar i umire – incident koji dodatno slama labilnog ludaka. Razapet između ljutnje, srama i majčine smrti, Ronnie pokušava završiti sa sobom brutalnim činom samokažnjavanja, a ličnom traumom skrhani Larry ga pronalazi u tim trenucima i juri s njim u bolnicu.
U međuvremenu, Brad odlaže bijeg sa Sarahom u pokušaju da impresionira sebe skejtbord trikovima, padne i onesvijesti se; mladi skejteri zovu hitnu pomoć a polusvjesni junak poljuljanog samopouzdanja traži da se obavijesti njegova žena. Sarah kasnije shvati da je bijeg sa Bradom neostariv i kraj je antiromantičan – ljubav koja je djelovala iskreno biva prekinuta spletom okolnosti. Ronnie leži ranjen u lokvi krvi, Brad je prisiljen da se vrati u porodični kavez, a mirno prigradsko naselje ostaje mirno da spava skrivajući razorene iluzije. Kraj nikome nikome nije donio oslobođenje: planovi propadaju, ostaju ranjena tijela i povrijeđena dostojanstva, a predgrađe mirno nastavlja sa svojim ritualima, kao da se ništa nije dogodilo. Kod ovakvog razrješenja najviše je problematizovana Sarahina motivacija da se vrati svome izdistanciranom, nedovoljno razrađenom suprugu.
Radnja se ne drži jednog linearne strukture; umjesto toga, film se prelama kroz niz kratkih uvida u živote više junaka koji se prepliću i dramski konfrotiraju. Narativni tok podsjeća na televizijske serije i brzom ritmu doprinose pozadinskim informacijama nepoznatog naratora. Svi prelazi između scena i kratke sekvence služe da prodube temu: lažne fasade ljubopitljivih majki u parku, seksualne i emotivne frustracije, dosada roditeljstva i društvena osuda. Domaćinstva se ogledaju jedno u drugome, a igralište,mjesto susreta privatnog i javnog simboliše zarobljenost. Neutralnost naratora oslikava likove ironično hladno, otkrivajući trivijalnosti njihovih života i istovremeno ih ogolijevajući. Takav pristup podsjeća gledaoca da su svi likovi istovremeno predmet i subjekti moralnog interesa. Na kraju, Little Children ostavlja gorak ukus: ne zato što je pesimistično mračan, već zato što razotkriva koliko su iluzije o ljubavi i bijegu krhke pred realnošću odgovornosti, traume i zajednice koja sudi.
Najveća sličnost sa spomenutim Happinessom Todda Solondza je prikaz devijantnih želja i društvene osude. Oba djela obrađuju seksualnu frustraciju, neadekvatnost i nasilne fantazije na način koji izaziva moralna pitanja. Ali ključna razlika je u tonu empatije. Solondz često ostavlja likove izložene i bez trunke oprosta – eksploatativno, provokativno, nemilosrdno. Field, s druge strane, pristupa s više socijalne i psihološke kompleksnosti: njegove figure su i osuđene i saosjećajne; film traži da ih razumijemo iako ne opravdava njihove postupke.
filmaginacija.blog 