Visoko francusko društvo je poligon za primjenu svih seksualnih sloboda i različitosti u kojima bi jedan savremeni čovjek mogao da uživa. Diler umjetnina Stan ozbiljno shvata svoj posao i maksimalno mu je posvećen; umjetnik sa kojim sarađuje Gilbert koristi prostor u galeriji da bi ispromovisao svoje stvaralaštvo. Između dva muškarca se nalazi Gilbertova supruga Jose, obrazovana predstavnica žene modernih stavova.
Njihova veza je otvorena, dokle god jedno drugom govore istinu o odnosima sa drugima. Jose je neobjašnjivo privučena Stanom koji joj otkriva tajne potčinjavanja i submisivnog položaja u odnosu i seksu. Ona radi na montaži filma u kojem zlostavljane žene govore o svojim uznemirujućim iskustvima. Da li ju je ka robovskom odnosu privukla puka znatiželja da bi osjetila ono što na svojoj koži osjećaju žrtve ili je oduvijek bila zainteresovana za bezrezervno prepuštanje? Kako bilo, Stan sračunato u ulozi smirenog sadiste fotografiše modele koji se svjesno javljaju i povinuju se njegovim željama i koristi njenu znatiželju da je pretvori u pokornu muzu.
Muškarci u priči koji čine trougao predstavljaju dva različita gledišta – Gilbert je slikar, ženskaroš egocentrik kojemu je žensko prihvatanje sve i zato, iako je oženjen, juri za svakom suknjom. Stan djeluje nesposobno za ljubav u tipičnom okviru riječi – on jedino u igrama nadmoći može da funkcioniše jer je to za njega poznat teren. Sve prirodne stvari koje proizilaze iz odnosa u njemu bude gađenje. Uprkos opiranju uspijeva da zavoli Jose koja sve čini da bi mu dokazala da je zaljubljena u njega. Jose kao emancipovana žena modernih pogleda gazi sve svoje principe i stavlja se u ulogu koju je namijenio čovjek u kojeg je neplanirano zaljubljena. Iz potpunog predavanja rodila se ljubav koja bi mogla da upropasti brak, ali da li je ona uopšte moguća? Nespremnost društva da prihvati nove odnose koji nose drugačije dinamike od opšteprihvaćenih se, nažalost, obijaju o glavu svima troje i plaćaju visoku cijenu života u skladu sa sobom.
Svi glavni likovi su duboko uznemireni i seksualno nesigurni kao žrtve modernog vremena u kojem su sve izopačenosti dostupne, a čovjekovo proučavanje najintimnijih i najmračnijih poriva na vrhuncu. Ništa u vezi junaka nije neobično uprkos sadomazohističnim sklonostima Jose, a onda i Stana. Seksualnost tek počinje da se poima kao nešto jedinstveno i individualno u zavisnosti od osobe, pa je došlo vrijeme i da prihvatimo sve ono što se nekada smatralo nedodirljivim temama.
Enterijeri galerija i privatnih stanova odišu bojama i oblicima, dajući vizuelnu dubinu introspektivnom halucinogenom razlaganju činjenica, najčešće iz ugla Jose. Stan je perfektno integrisani ludak u društvu koji živi u skladu sa svojim neobičnim seksualnim porivima ali nije opasan za okolinu. Gilbert je preokupiran sam sobom da ne vidi da mu supruga klizi iz ruku ka drugom muškarcu, a i kada primijeti previše je ležeran da išta preduzme dok ne postane prekasno. To je očigledno želja reditelja i da prikaže jedan dio muškaraca kao nezainteresovane za promjenu, a svjesne svojih nedostataka.
Henry Georges Clouzot koristi galerijski prostor i estetiku savremene umjetnosti, ne samo kao pozadinu, već za proširenje psihološkog pejzaža svojih likova – ogledala, transparentne površine i naglašene boje postaju instrumenti posmatranja i kontrole. Priča balansira između voajerizma i kritike – gledalac je istovremeno i saučesnik i sudija postupaka junaka i zato kraj ostavlja dvostruki ukus: nelagodu zbog iskazanih poriva i divljenje hrabrosti za pomjeranje granica intime i moći. Zvuk, montaža i rad kamere pojačavaju osjećaj halucinacije i unutrašnje fragmentacije, pa naslov, iako potisnut u diskusijama o Clouzotovom opusu, zaslužuje da se ponovo tumači kao jedno od njegovih najsmelijih i najslojevitijih ostvarenja.
filmaginacija.blog 