Sudski istražitelj je svojim očima vidio djevojku kako skače kroz prozor – glasovna poruka na sekretarici od momka Giovannija joj upravo to i poručuje. Muškarac koji ju je materijalno iskorištavao trošeći njen novac želi i dalje da živi punim plućima, pa mu je nesretna djevojka samo teret. Početno interesovanje istražitelja za Giovannija mnogo je dublje od umiješanosti u zločin – osim što ispituje potencijalni udio krivice u djevojčinom samoubistvu i sam ima određene skrivene namjere vezane za njegovu psihičku nestabilnu sestru Martu.
Marta se brinula o svom mlađem bratu dok se i njoj nije narušilo psihičko zdravlje, pa je staranje za oboje palo na Maura. Toksična porodična povezanost sprječava oboje da napreduju i funkcionišu samostalno – od lažnog osjećaja sigurnosti koje jedno drugom pružaju od stvarnog svijeta. Labilnost njihovih živaca testiraju brojna djeca služavke koja jedina održava domaćinstvo funkcionalnim.
Kroz suživot brojne služavkine porodice sa Martom i Maurom reditelj analizira i ističe u prvi plan, osim očiglednog problema međufamilijarnih odnosa brata i sestre, problem čitavog italijanskog društva. Viši stalež, uprkos boljim uslovima za život, nosi se sa problemima mentalnog zdravlja, dok sirotinja nema vremena za to da razmišlja od konstantne potrebe za preživljavanjem i satiranjem od posla.
Veliku ulogu, osim brata i sestre ima nadmeni Giovanni, avangardni umjetnik, skitnica i sitni prevarant koji je cijeli život posvetio uživanju. Njega ne muče mnogo boljke modernog čovjeka dok god je tu muzike, alkohola i žena. Mauro u njemu vidi priliku da ćušne sestru u kandže nezasitog hedoniste koji bi je do kraja iskoristio i gurnuo preko ivice, kao i prethodnu djevojku sa kojom je bio. Perverzna, pritajena misao obija se o glavi istražitelju u čiju lucidnost uma uveliko počinjemo da sumnjamo kada Marta procvjeta od odnosa sa Giovannijem – počne da se dotjeruje, brine o sebi i konstantno izlazi u provod. Tada zapravo gledalac počinje da razumije ko je ustvari onaj o kojem je potrebno brinuti.
Mario Bellochio se osvrće na modernog čovjeka koji, uprkos materijalnoj udobnosti, pati od gubitka smisla. Kontradikcijom između spoljašnje, prividne stabilnosti i unutrašnje praznine postupno se razotkriva istina o likovima i njihovim motivacijama. Mauro je, ironično, osoba koja treba da ima objektivan uvid u činjenice vezane za posao, a najudaljeniji je od realnosti od sva tri glavna junaka. Giovanni, sa druge strane se kao avangardni umjetnik može interpretirati kao simbol umjetničkog slobodnog duha nasuprot Maurovom pomir konformizmu u koji se istražitelj zatvorio. Marti je potrebno samo odobrenje sredine koje dobija kroz služavku i zainteresovanog muškarca koji u njoj budi uspavana osjećanja, izloženost suncu u Ostiji je duhovno preporođuje.
Patrijarhalna sredina nameće muškarce kao jake oslonce, dok je realnost sasvim drugačija – jaka žena ih ugrožava do te mjere da gube funkcionalnost u društvu, pa makar ta žena bila i njegova sestra. Kada nema o čemu da brine, više nema koga ni da krivi za površne veze i protraćeni život. U tim trenucima Mauro ostaje istinski sam i kompletiran je suicidalni krug kojim je priča i počela.
filmaginacija.blog 