In the Cold of the Night (1990)

Nico Mastorakis je reditelj grčkih korijena koji poslednjih 40 godina radi kao nezavisni stvaralac i jedan je od osnivača Omega Entertainmenta i Omega Picturesa, pod kojima je izbacio ogroman broj eksploataciono šokantnih naslova, od kojih svaki zaslužuje zasebnu pažnju.

Scott Burnies je modni fotograf koji uživa u svom poslu radeći sa najatraktivnijim ženama na svijetu. Svoju prizemnost vrlo brzo demonstrira u malo je reći bizarnoj sekvenci kada tokom eksplicitnog vođenja ljubavi priča masne viceve Leni  (kratka epizodna uloga Shannon Tweed, Playboy lice godine iz 80tih i kraljica erotskog trilera), fotomodelu koja je i sama osuđena na neoriginalne replike. Uostalom, Shannon se nikada nije oslanjala na svoju glumu xD. 

Scotta počinju da muče snovi (sepia efekat u kombinaciji sa fish eye objektivom) koji se ponavljaju i uvijek se isto završavaju: Ubistvom nepoznate djevojke. Problem je u tome što u Scottovoj glavi počinju da se miješaju realnost i snovi i to donosi promjene u njegovom ponašanju. Čak ni riječi utjehe alfa mužjaka Phila (neponovljivi Brian Thompson) neće umiriti razdražljivog Scotta,  koji je ubijeđen da presijeca misli nekog ubice.  Kroz tretmane sa psihijatrom otkriva da je pet nedjelja proveo u bolnici prilikom saobraćajne nezgode.

Apsurdna potraga za neznanom djevojkom (vidi majicu sa njenim likom na biciklisti kojeg juri po Long Beachu) će ga odvesti do Kimberly (Adrienne Sachs, bivša miss Brazila) i među njima bukti romansa praćena dugim scenama vođenja ljubavi prožetih saksofonskim solažama, satenskim čaršafavima i neonskim osvjetljenjem. 

Scott konačno uspjeva da otkrije mračnu tajnu koja se krije iza njegovih snova. Kimberly svugdje putuje svojim motorom i ima tajne sastanke sa misterioznom osobom iz crnog BMW-a. Scott je zamorac za nehumane eksperimente na ljudskoj psihi i sve oko njega što ga okružuje je laž i simulacija. 

Razlozi zbog kojih se ovaj film izdvaja eksploatacione su prirode. Dijalozi i radnja su svedeni do nivoa banalnosti ali raskoš eksterijera i oslikavanje glamuroznog svijeta Hollywooda i izobilja Los Anđelesa, kao i rediteljevo odavanje priznanja neo noiru su impresivni i sudar dvije suprotnosti proizvodi dopadljivi haos. Scottov drug Phil bukvalno krade show u svojih nekoliko scena, nažalost nikada se ne više ne pojavivši do kraja. Zadovoljavajući nivo golotinje dvije ljepotice svakako podižu sveukupni utisak i pomažu da lakše oprostimo nelogičnosti u priči. Noć koju Scott prespava sa beskućnikom nakon koje zajedno naruče brdo pica  svedoči u kakvom se teškom stanju nalazi glavni junak. Legendarna Tippi Hedren se pojavljuje na par minuta u epizodnoj ulozi u kojoj nas reditelj posjeća da diva ima fobiju od ptica.

Zastarjelost tehnološke percepcije se sa današnjeg akcenta može posmatrati kao dodatni komični element i sveukupni nivo zabave je konstantno na visokom nivou. Opsjednutost snimanjem bezbjednosnim kamerama i zadiranje u privatnost su još jedan često viđen filmski motiv iz toga doba. Iako je očigledno sniman pod uticajem drugih, superiornijih filmova (među kojima su Sex, Lies & Videotapes, Body Double, Blow out, Body Heat, 9 ½ Weeks, Special Effects, F/X, Double Exposure) svojom zapanjujućom originalnošću i otkačenom idejom i neobičnom realizacijom karakterističnom za B produkciju izdvaja se ali se i ravnopravno može nabrojati među spomenutim naslovima kao žanrovski klasik. Kao najveća zamjerka ističe se zbrzani kraj (obzirom da je reditelj 1990 snimio još jedan film) i pojava novog lika pred sam kraj koji nije ni spominjan i širenje priče na triler o naučno fantastičnoj teoriji zavjere u poslednjih pola sata je razvodnjilo dotad zanimljivu giallo misteriju  urađenu na ekstravagantni, prepoznatljivi način reditelja Mastorakisa.