Zasjeda koju je policija Los Angelesa postavila za ubicu koji hara gradom nije urodila plodom, čak je stradao i jedan od momaka u plavom prerušen u prostitutku. Bez ikakve uvertire svjedočimo gnusnom ubistvu šilom, a u sledećoj, naizgled nepovezanoj sceni pratimo čovjeka koji džogira do svoje motorizovane kamp kućice. Adrianovi pokreti su zamućeni i fotografija je nejasna što odmah nagovještava psihičke tegobe sa kojima neko vrijeme već ima problem. Srećom je dovoljno savjestan i brine za svoje mentalno zdravlje pa je u stalnom kontaktu sa psihijatrom. On je fotograf punih ruku i slatkorječiv sa svakom ženom sa kojom dođe u dodir a to je potpuno kontradiktorno uznemirijućim snovima koji se pretvaraju u realistična ubistva.
Adrian ima brata kaskadera BJ-a koji je kao žrtva saobraćajke ostao bez ruke i noge, što nije oslabilo njegovu volju za zavođenjem. Nezgoda je razorila vezu sa suprugom koja je dobila starateljstvo nad djecom a njegov način suočavanja sa problemima nije zdrav kao bratov. Tu nas i reditelj na očigledan način dovodi do naslovne duple ekspozicije – neobrađene traume iz djetinjstva koja savladava odrasle muškarce toliko godina kasnije.
Predvidljivi rasplet ne razotkriva motivaciju ubice niti ukazuje na psihološku povezanost braće, što je zanemarljivo u odnosu na jače strane na koje se film oslanja – bizarna mješavina giallo trilera i dramatično romantične psihološke drame. Odnos između njih dvojice je prisan ali, nažalost, glumci koji tumače glavne likove jednostavni nisu dovoljno harizmatični i tu nastaje nenamjerno spektakularni razgovori i peripetije u koje se, prije svega, uvaljuje harizmatičniji od njih dvojice Adrian.
Događaji koji vode ka konačnom zapletu su prepuni neobjašnjivih a zapanjujućih scena koje potvrđuju da je riječ o besprekornom, na ukusan način ljigavom B filmu: Adrianovo zavođenje Mindy i njihova ljubavna priča uopšte krcata je dosjetki koje variraju od otrcanih do uistinu komičnih, ali mu ni Mindy ne ostaje dužna; BJ-evo homofobno podbadanje Adrianovog asistenta Luisa i njegovo uzvraćanje na paljbu, ubica koji iz prvog lica osim vještine šilom demonstira kreativnost prilikom egzekucija (šipka za čišćenje bazena, kobra u velikoj kesi za smeće); tajno fotografisanje brata sa djevojkom na plaži nikome ne unosi nelagodu, već se posmatra kao sasvim normalno; usputna golotinja nagrađena rvanjem u blatu dok voditelj u šorcu za kupanje i gornji dio odijela nudi muškarcima priliku da se oprobaju sa pobjednicom.
Očigledna je autorova inspiracija klasicima italijanskog trilera i američkim psihološkim dramama osamdesetih. Tempo je ponekad namjerno usporen, kako bi se gledalac uronio u Adrianov unutrašnji svijet, dok su ubilački kadrovi isplanirani gotovo izvedbeno – svaki novi “atak” ubice je precizan kao ubod šilom i nagovještava veliku nesreću koja je zadesila, unutrašnjim nemirima izmučenog junaka. Na kraju, vrijedi istaći i sociološki aspekt – film kroz odnos braće, njihovo različito suočavanje s traumom i porazima, govori o razbijenim porodicama i osjećaju otkačenosti od stvarnosti. BJ-ov život nakon nesreće i gubitka porodice, te Adrianovo gubljenje u vlastitoj psihi, predstavljaju dvije krajnosti ljudske patnje i govori o manifestaciji traume kroz umjetnost,a ponekad i kroz nasilje. Dublja, psihološka dimenzija, daje naslovu trajnu vrijednost i konstruiše ga kao djelo koje se pamti mnogo duže od običnih eksploatacionih naslova.
filmaginacija.blog 