Svaki pravi obožavalac bi potpisao da se nađe u koži svoje omiljene muzičke zvijezde, rijetko imajući na umu jedinstveno breme koje slama svakog od popularnih umjetnika. Takav je slučaj i sa Becky Something, front(wo)menka benda She Something – harizma i magija sa bine pretvaraju se u pakao iza scene, uvlačeći u vrtlog samouništenja sve oko sebe.
VHS kućni snimci presijecaju sadašnje događaje u priči, podsjećajući na neke bolje i ljepše dane za popularni sastav koji iza sebe ima par platinastih ploča. Sadašnjost je mnogo okrutnija od uspomena sa trake – Becky ne može da dođe k sebi od alkohola i opijata, sa šamanom vrši rituale pročišćenja i histeriše na koleginice iz benda Marielle i Ali. Preduzimljivi producent Howard ne zna šta da radi sa svojom divom – otkazuje turneje u poslednjem trenutku, njoj organizatori otkazuju zbog problematičnog ponašanja a sve to rezultira ogromnim gubicima za izdavačku kuću. Suprug Danny koji je takođe i iz muzičkog svijeta pokušava da je natjera da barem finansijski podrži ćerku koju mu je ostavila na brigu. Čak i Zelda, koleginica muzičarka, iz osjećaja zahvalnosti joj nudi zajedničku turneju ali ona nije u stanju da izađe iz svog mjehure superzvijezde. Ni majka prepuna podrške nije izbjegla otrovne strelice kojima ćerka zasipa sve u svojem okruženju.
Poput meteorita, Becky sagorijeva i sebe i odnose sa ljudima u njenoj blizini. Uz silni uspjeh koji joj je donijela slava i popularnost nije joj bilo teško povjerovati u lažnu sliku sebe koja se predstavlja na bini. Iza svih opijata, narkotika i razmaženo histeričnog ponašanja krije se prava osoba ali nije sa njom spremna da se suoči sve dok se ne prikuca za dno.
Maestralna režija i scenario Alex Ross Perrya sadrži tri faze – u prvoj je haotično neurotična tutnjava iza scene i pokušaj da se sastavi iole smislen razgovor sa Becky. Druga je slična prvoj i odvija se u studiju pokazujući da je njeno raspoloženje štetno i kada nije iza pozornice i spremna je da uništi sve da bi nametnula svoje, drogom i alkoholom izvitopereno stanovište. Nakon svog haosa i buke bez ičega vezano za umjetnost i kreaciju nailazi period rehabilitacije i samovanja.
Tišina kojom je okružena u kući u kojoj se svjesno izolovana više probija uši nego sva dotadašnja buka. Konačno je ostala ogoljena pred sobom i uvidjela šta se krilo iza narciosidne maske. Okretanje sebi i djetetu koje je sada već odraslo je sledeće poglavlje u njenom životu i u potpunosti je kontradiktorno sa njenim dotadašnjim funkcionisanjem. Srećom po nju izbjegla je, pukom slučajnošću, tragični ishod i dobila novu šansu da ljubavlju zaliječi slomljeno srce.
Nijedan od dijaloga nije improvizovan iako su scene iza scene (XD) mučne i klaustrofobične. Elisabeth Moss u trećem filmu u kojem sarađuje sa rediteljem, osim produkcijske uloge odradila je nevjerovatan posao u karakterizaciji rock zvijezde. Od impresivnog scenskog nastipa, preko pijanog bauljanja do trezvenog svođenja računa ona je ta koja priču uzdiže na veći nivo. Sestrinstvo i odnosi muzičara na bini oslikavaju i njihovu druželjubivu prirodu, jer zbog posla kojim se bave jedni su drugima jedina porodica koju imaju. Muzička industrija profitira od samorazarajućih narativa a iskupljenje je uslovljeno, jer rehabilitacija i ljubav ne dolaze sami od sebe već su kompleksan i nesiguran proces.
filmaginacija.blog 