Širokim objektivom posmatramo krajolike iz voza dok se upoznajemo sa tokom misli glavne junakinje Eve, koja je na preporuku završila na klinici Dr. Barbare u San Marenu. Ništa neobično, osim činjenice da odmaralište sa mentalnom institucijom ne naseljavaju samo žene. Nije ni malo prijatno glavnoj junakinji okruženoj svim pacijentkinjama zato što osjeća da se krije nešto uznemirijuće iza kolektiva sačinjenog samo od dama što se da primijetiti iz treskavih subjektivnih kadrova iz prvog lica.
Muškarci su tu kao turisti i misteriozno umiru ili nestaju ali to ništa nije čudno pripitom predstavniku reda i zakona koji ne obraća pažnju na tako trivijalne detalje kao što su nestanak osoba ili ubistvo. Upravo ta njegova isključenost ga i drži na čelu policijske stanice zato što muškarci mogu da budu u prisustvu žena u San Marenu jedino ako se potčine osviješćenim feministikinjama.
Dok Eve pokušava da shvati misteriju nestanka simbolično jačeg pola počinje da shvata da je mreža ispletena od zamršenija i komplikovanija nego što je mislila. Nekoherentna radnja ustupa mjesto visikostilizovanim enterijerima prepoznatljivim za stil vremena nastanka. Mračna tajna koja se krije iza feminističkog odmarališta otkriva kanibalističke sklonosti a ženska emancipacija je logična potreba proistekla iz nejednakog tretmana. Kao što u Daisies Vere Chitlove dvije djevojke koje se ponašaju jednako razvratno kao muškarci izazivaju odbojnost i antipatiju tako i bahanalije sa krvavim ishodom gracioznih djevojaka u sanatorijumu zaslužuju prezir. Ali jedina sredstva za prave emancipacije i sticanja jednakog društvenog statusa su upravo ekstremne mjere i podizanje glasa.
Militantna feministkinja Valerie Solanas napisala je manifest pod imenom SCUM (Society for Cutting up Men) u kojem tvrdi da su ‘muškarci upropastili svijet’ i da je na ženama da ga poprave i to upravo formiranje udruženje za sječu muškaraca. Pokret osnaženih žena prepunih samopouzdanja uzimao je maha u svim sferama umjetnosti i kulture. Iako se mnogi ne slažu sa spisateljkinimm idejama ili tonom, manifest je izazvao rasprave o rodnim pitanjima, društvenim strukturama i granicama radikalnog izražavanja. I dalje izaziva različite interpretacije – od kritičkog umjetničkog dela do ozbiljnog političkog manifesta koji pokreće na ekstremnu akciju da bi se stvari pomjerile sa mrtve tačke.
Fabula nije najvažniji element u filmu češkog reditelja Zbynek Brynycha. Ekstremno satirični ton služi kao kritika društva i ne treba ga bukvalno shvatiti ali je bilo i radikalnih borkinja za ženska prava koje su ga shvatale doslovce; otuda i inspiracija za prikaz surealnog gradića uvrnutih pogleda na svijet.Uspostavljanje atmofere u kojoj čak i žena uspijeva da se osjeća nelagodno ne ostavlja mnogo nade za bahate muškarce željne osvajanja u, za šta oni smatraju, rajskim ljetovalištem. Muškarci u San Marenu služe kao marionete za izvršavanje naredbi intelektualno nadmoćnih žena vođenim Dr. Barbarom i njenim asistentkinjama. Kanibalizam sigurno nije originalna, ali jeste upečatljiva ideja koji ovaj vizuelno zadivljujući feministički pamflet svrstava u specifični podžanr, ravnopravno sa naslovima kao što su Soylent Green, Delicatessen i Traitmente de Choc, uz nemjerljivu vrijednost za žensku jednakost.
Spaljivanje bruseva nakon protestnog govora se ističe kao najkultnija scena u surealnoj drami sa elemntima horora. Horor upravo leži u drugoj najčuvenijoj sceni gdje cirkularom kidaju ekstremitete jednog od tupavih, nedostojnih mužjaka, što za ishranu a što kao eksponat u muzeju ljudske gluposti. Otvoreni kraj daje dozu misterije da se ništa od ovoga nije desilo i da je sve plod mašte uznemirene Eve. Uprkos tome sanjarije traumatizovane djevojke služe kao upozorenje i predviđanje neslavne budućnosti ukoliko ne dođe do korjenitih promjena i uspostavljanju neophodne polne jednakosti.
filmaginacija.blog 