Dolazak nove učiteljice Elene Bardi (Jennifer O’Neill) na Siciliju je samo jedan od brojnih premještaja sa kojima se suočava progresivna vaspitačica savremenih pogleda na svijet. Ona brzo postaje instrument razrješenja unutrašnjih konflikta između vladajuće klase i većinski siromašnog stanovništva. Gradić i cijelo ostrvo je u rukama na prvi pogled brbljivog, a ustvari savršeno proračunatog pravnika Bellocampa, koji sprovodi ličnu osvetu nad mještanima koji su uništili život njegovom bratu, gradonačelniku sa fašističkim vezama u ratnim godinama.
U morem okovanom ambijentu sve je obavijeno velom tajni, sveprisutna tenzija raste a svaki trenutak na ostrvu za novu učiteljecu je neprijatno iskustvo. Djevojka je, međutim, nepokolobljiva u svojoj namjeri da dopre do đaka; Bellocampo je ubjeđuje da je ona ta osoba koju su čekali na ostrvo da ispravi nepravde načinjene nad stanovništvom. Sve je to vješta igra motivisana ličnim, političkim motivima a dobrobit naivnih, siromaštvo, pogođenih mještana je uvijek na zadnjeg mjestu.
Uz Elenu se upoznajemo sa rutinama ostrvljana – to su konzervativni ljudi sa pogledima na svijet duboko ukorijenjenim u tradiciji – kafenisanje na trgu, dobacivanje djevojkama su samo neke od disciplina kojom vladaju mještani a zid ćutnje objašnjen teško razumljivim patrijarhalnim zakonima smješta glavnu junakinju u nezavidni položaj, potpuno izolovanu u zajednici u kojoj se ne osjeća dobrodošlo.
Kolega iz škole profesor Michele (Franco Nero) je upoznaje sa bogatom lokalnom tradicijom a sam je oličenje kukavičluka jer žmuri pred nepravdama koje se dešavaju u konzervativnoj sredini neobrazovane niže klase, a na poziciji je na kojoj bi mogao i morao nešto da preduzme. Ljubavni odnos među Micheleom i Elenom dolazi prirodno ali je jaz u pogledima na svijet drastično različit i afera je osuđena na propast. Ona ne može da razumije njegovu pomirljivost situacijom jer nije ona ta koja je mještanka i cijeli život prinuđena na opštenje sa mutnim pojedincima.
Bezazleni susret sa Bellocampom i dobacivanje brkatog stranca u autobusu djeluju nepovezano ali tragična smrt muškarca sa cvijetom u ustima (što je jedan od alternativnih naslova filma) krije mnogo više nego što strankinja može da pretpostavi. U društvu gdje svako zna sve o svakome nema ispraznih gestova – iza svega se krije uvijena poruka, čime se pojašnjava surovost i destruktivna simbolika iza surove egzekucije zbog nečeg tako površnog kao što je napadno muvanje.
Eksploatacija radne klase i pasivna uloge žene samo su glavne teme kojih se dotakao reditelj Luigi Zampa. Elena kao žena u sicilijanskom društvu nema funkciju klimanja glavom i reprodukcije; ona je moderna i obrazovana žena, i svojom pojavom kontrira tradiciji, a njena naivna odlučnost da otkrije istinu o ubistvu deluje subverzivno, što je čini metom za predrasude i nasilje lokalaca. Mafija je prva asocijacija na rajsko ostrvo ali prikrivene namjere su mnogo dublje ukorijenje u politički sistem, a samim tim i manje banalne od pukih krivičnih djela.
Jaki su politički tonovi koje ističe reditelj Luigi Zampa: igre prijestola upakovane u moderne termine sindikata, borbe za radnička prava, nacionalnog socijalizma koje kamufliraju osnovnu ideju, a to je puko umnožavanje bogatstva kojim raspolaže vladajuća klasa. Pejzaž siciilijanskih uskih sokaka i ostrvska surova priroda pojačavaju osjećaj izopštenosti ostrva iz svih modernih tokova. Odvažnost koji iskazuje savremena predstavnica osnaženog ženskog pokreta djeluje ohrabrajuće i stare generacije se moraju navikavati na novu postavku stvarnosti iako im je najteže prihvatiti bilo kakvu promjenu kontradiktornu njihovoj tački gledišta.
filmaginacija.blog 