Tek vjenčani par dijeli ogradu sa Hutteritima, zajednicom još ekstremnijom od Amiša. Osim što su opsjednuti Biblijom i božijim zapovjestima, ne vjeruju u privatnu svojinu niti koriste blagodeti moderne tehnologije. Martha se udala za Jima koji je otpadnik iz pomenute zajednice i koji je izabrao savremenu civilizaciju spram vjere i života u mračnom dobu. Komšiluk upotpunjuju i umjetnički nastrojena ćerka Faith sa ćaknutom majkom Louise koja ima svoje mizandrijske stavove i ideje čime treba da se dobra žena bavi.
Mir zajednice biva narušen bizarnom smrću Jima usled nezgode sa traktorom a sa kojom moguće da su povezani predstavnici izolovane zajednice predvođeni zaostalim Williamom kojeg glumi Michael Berryman, sa kojim je reditelj Wes Craven već sarađivao na Hills Have Eyes. Ubrzo se i jeziva uhoda William nalazi kao žrtva ubice od krvi i mesa, suprotno početnoj postavi i učestalom spominjanju inkuba. Incubus je inače latinski naziv za muškog demona koji napastvuje ženu u snu, a ovdje bogobojažljivi Hittiti koriste taj izraz sa simboličnim efektom da naglase žene sa muškom energijom. Da li misle na Marthu ili možda na Louise i Faith nikada do kraja ne biva razjašnjeno a da bi se stvari dodatno zakomplikovale nesrećnoj udovici kao podrška dolaze drugarice iz grada Lana i Wendy da unesi dodatni nemir među ionako traumatizovanom zajednicom. Važno je napomenuti da je glavni u njihovoj zajednici veoma uvjerljivi Ernest Borgnine u ulozi surovog patrijarha.
Dolaskom djevojaka priča dobija nadnaravni zaokret i Lanu proganjaju živopisne noćne more koje su vidno inspirisane Lucio Fulcijevim motivima i motivima iz italijanske kinemtografije uopšte. Nejasno podvučena linija između stvarnog i mističnog u početku može da djeluje konfuzno ali kada film uđe u uzbudljivu završnicu tek onda ništa nije jasno. To ne predstavlja problem već obračun tri spomenute strane (Hittiti protiv u scenariju zapostavljenih Louise i Faith i protiv mladih djevojaka) se razračunavaju i taman kada gledalac pomisli da je uhvatio konce priče dešava se epilog u kojem se (bukvalno) zemlja otvara i demon povlači Marthu sa sobom i život može spokojno da se nastavi dalje. Ispada da su Hittiti čudaci cijelo vrijeme bili u pravu, da im namjere nisu bile tako loše, a oni koji su se činili dopadljivim i prihvatljivim skupo plaćaju cijenu petljanja sa demonima.
Daleko od toga da je ovaj naslov jedan od boljih Wes Cravenovih filmova ali može se osjetiti njegov majstorski dodir i lični pečat. Miks gialloa, priče o paklenim demonima, sukoba starog i novog svijeta je funkcionalan zato što je postavljen u izolaciji ruralnog kraja. Mnogi aspekti ostaju nerazrađeni uključujući i Marthinu tek ovlaš spomenutu trudnoću i najblaže rečeno čudnu završnicu, ali su zadovoljeni brojni horor aspekti, uključujući i pregršt golotinje koja je tu da upotpuni kompletan utisak.
Pored ukletog traktora koji se sam pali i zadnje scene koja zapanjuje i dolazi niotkud, vrijedna spomena je i čitava priča sa Lanom(tumači je mlada i željna dokazivanja Sharon Stone) i podzaplet sa Wendy i mladim uspaljenim Hititom. Snovi u kojima je mami demon i trenutak kada se zagrcne otrovnom tarantulom podižu kvalitet inače prosječne priče, a romantični zaplet humanizuje distancirane članove zatucane komune.
Gledaoci koji žele ozbljniji naslov a da je u vezi sa Hittiti ili zajednicom Amiša trebali bi da potraže Peter Weirov Witness, a oni koji žele mješavinu slešera i supernaturalnog horora sa dodirom italijanske ekspoloatacione kinematografije ostaće odušljevni i iznenađeni što ovaj naslov nije dostupniji. Naročito će biti zadovoljni kompletisti ruralnog horor podžanr i fanovi jednog od najuticajnijih američkih horor reditelja svih vremena.
filmaginacija.blog 