Uvodna scena u kojoj trudnici pomažu prilikom komolikovanog porođaja prepliće se sa obdukcijskim nalazima i retrospektivno kreće priča stara koliko i ljudski rod – kako, uz pomoć medicine, savladati neprelaznu prepreku ljudske smrtnosti.
Celia je medicinska sestra koja jedva uspijeva da išta vremena izdvoji za ćerku Lilu. Nasuprot njoj je ravnodušna i frigidna Rose koja od vremena provedenog sa mrtvacima na patologiji nije u stanju da ima normalni društveni život. Tragedija koja pogađa šestogodišnjaku direktno im ukršta puteve jer je Lila savršeni uzorak za Rosin eksperiment. Ona je, uz pomoć brižljivo izrađenog seruma, uspijela da pobijedi smrt djevojčica, a to joj je i prvi uspješni ljudski eksperiment.
Brižna majka previše je zaslijepljena činjenicom da bi razmišljala o moralnim reprekusijama neprirodnog oživljavanja. Rose je došla do saznanja da je ljudski fetus osnovni sastojak seruma i koristi svoje tijelo za vantjelesne oplodnje i samoinicirane abortuse, trajno upropaštavajući svoje zdravlje. Sav ludački trud opravdan je naučnom egzaktnošću i ispraćen brižljivom dokumentacijom. Dvojac sestre koja nema šta da izgubi i zanesene doktorice savršeno funkcioniše dok Roseino tijelo ne otkaže i nabavljanje fetusa postane nemoguće. Tada im na na vijdelo isplivava nemoralnost djelovanja ali su toliko ogrezle u proces da je tada već kasno.
Još jednom je Frankenštajnov sindrom u centru pažnje medicinskog horora sa elementima naučne fantastike. Ledena Rose je nus pojava posvećenosti medicini od najranijeg djetinjstva; odbijanje da se pomiri sa majkinom smrću odgurnula ju je u krajnost kontradiktornu zakletvi koju je položila kao ljekarka. Celia kao samohrana majka je previše vezana za dijete koje je dobila u poznim godinama vantjelesnom oplodnjom. Različitih pozadina, i jedna i druga su spremne da ostave prirodne zakone po strani, pa čak i da žrtvuju nedužnu osobu za neodrživi eksperiment. One su dva polariteta privučena zajedničkom željom da prevare umiranje; neophodne su obije da bi uslovi za opstanak pacijenta bili savršeni. Rosinoj intelektualnoj superiornosti fali vještina brige i tu na scenu stupa Celia.
Pored uvjerljivih izvedbi glavnih glumica hladna subjektivna naracija ima važan udio u priči. Turobnost profesije proistekla iz stalnog dodira sa smrću potpuno zasjenjuje rođenje iz naslova. Rediteljka koristi klaustrofobičnu atmosferu patologije i sterilnost bolničkih hodnika kako bi pojačala kontrast između života i smrti, a montaža presijeca porođajne scene i obdukcije, podsjećajući na stalni rub na kojem stoje likovi. Nemoguće je naći zamjerku Celijinoj motivaciji, naročito iz ugla roditelja, sve dok i sama ne pređe granicu koja za Rose nikada nije ni postojala. Tu se lukavo briše granica između ljubavi i opsesije, pokazujući koliko lako majčinski instinkt može postati destruktivan. Empatija koju izaziva upravo je ono što ga čini uznemirujućim.
Priča završava slikom medicinske ambicije koja prelazi granice etike, ostavljajući gledaoce sa hladnim osjećajem nelagode i pitanjem koliko daleko čovjek smije ići u ime znanosti. Scenario daje uvid u teorijska objašnjenja, ali ih balansira intimom majčinske ljubavi i propale humanosti. Moderna muzika uz zvučne efekte pojačava osjećaj perverzne nježnosti koja okružuje eksperiment. U trenutku kada opstanak postane isforsiran, majčinska ljubav gubi arhetipsku čednost. Ono što ostaje nije pobjeda nad smrću, već trajna zavisnost od nje. Život je vraćen, ali odgovornost nije – kao i kod Frankenštajna, eksperiment uspijeva, a čovjek u njemu nepovratno podbacuje.
