Hodnicima podsvijesti, u snovima, kriju se (ne)obrađeni sadržaji ljudske psihe. Interpretacija živih slika tokom spavanja moderna psihoanaliza studirala je do tančina a kinematografija je to objeručke prihvatila. Od Hitchcockovih Spellbound i Vertiga, Valerie and Her Week od Wonders, Kurosawinog Dreams pa sve do modernih naslova kao što su Mr. Nobody, Waking Life, Science of Sleep i Eternal Sunshine of Sporless Mind – djelovanje na javi protagonista vođeno je onim šta ih pokreċe iznutra.
Tako se i tinejdžerki Sari reflektuju nemiri sa jave na noćne more. Nema neki naročiti kontakt sa majkom a ipak izbjegava boravak kući. Spava na toboganu u parku a neuredan ritam spavanja je sprječava da se odmori i normalno funkcioniše u školi. Tada se pojavljuje spasonosno istraživanje – eksperiment u kojem učesnici spavaju mirno, prate se tokom sna i to sve za novčanu nadoknadu.
Početni rezultati testiranja su impresivni – djevojka je konačno odmorna ali glas iznutra joj govori da nešto nije u redu. Kako dublje uranja u testiranje tako počinju da isplivavaju i neželjeni efekti u vidu napada panike. Motivacija ispitivača ostaje pod znakom pitanja naročito kada glavni čovjek prokomentariše svom timu da nastave da izigravaju naučnike. Šta je cilj ovim pseudostručnjacima i zašto se toliko interesuju za snove dobrovoljaca?
Odgovor dolazi od ispitivača Riffa i tu konačno saznajemo da je riječ o futurističkoj tehnici snimanja snova i donošenju zaključka o zajedničkim strahovima i strepnjama. Sarini snovi postaju sve intenzivniji, a mračne humanoidne figure sa neprirodno izduženim udovima počinju da se pojavljuju iznova i iznova. Ono što je ranije bilo samo neugodno iskustvo tokom spavanja pretvara se u prostor u kojem više nije moguće razlikovati lični strah od nečega što je u snu zaista prisutno.
Sara je potpuno introvertan lik da priča nema potrebu da objašnjava njenu prošlost. Otuđenost od majke, lutanje po gradu i spavanje po parkovima govore o djevojci koja se nalazi između svijeta kojem pripada i svijeta iz kojeg pokušava da pobjegne. Nedostatak odmora nije samo posljedica nekvalitetnog spavanja, već produžetak života koji joj na javi ne pruža sigurnost. Zato je i njena potreba za snom istovremeno potraga za unutrašnjim mirom i bijeg od suočavanja sa onim što je istinski muči. Čak i kada joj eksperiment omogući da se konačno naspava, mir ne potraje dugo.
Vizuelno, reditelj Anthony Scott Burns se oslanja na hladnu estetiku naučnofantastičnog trilera i kliničkog horora. Prostorije laboratorije, hodnici, ekrani i aparati uglavnom su okupani neonskim svjetlom monitora, kao da tehnologija neprekidno pokušava da prodre u svaku ljudsku poru. Plavičasti tonovi i tama oko likova stvaraju osjećaj da se gotovo sve odvija na granici budnosti. Ljudi izgledaju kao zamorci, a laboratorija kao moderni observatorijum za proučavanje podsvijesti. Takav vizuelni identitet doprinosi nelagodi jer ne insistira izgradnju napetosti klasičnim horor sredstvima.
Atmosferu gradi originalna synth muzika koja se stapa sa slikom. Hladni elektronski tonovi, pulsirajuće dionice i povremeni gotovo melodični pasaži stvaraju osjećaj neprekidnog levitiranja između osamdesetih, cyberpunka i savremene fantastike. Muzika dodatno definiše prostor filma, naročito u scenama snova, gdje zvuk i slika zajedno stvaraju osjećaj da se Sara nalazi u nečemu što istovremeno djeluje poznato i potpuno neprirodno.
A onda dolazi završni udarac kroz neočekivano saznanje o Sarinom stanju. Sve što smo vidjeli dobija novo značenje, ali ne i potpuno objašnjenje. Njeno iskustvo nije samo proizvod laboratorijskog eksperimenta već unutrašnji svijet osobe koja se nalazi zarobljena između života i smrti. Čak i kada se probudi, završna scena ne zatvara priču koliko je ponovo otvara: ono što je izgledalo kao izlazak iz košmara može biti samo novi njegov nivo.
Ukupni utisak je da priča više funkcioniše kao atmosfera i vizuelno-zvučno iskustvo nego kao precizno razrađena naučnofantastična misterija. Ideje o snovima, kolektivnim strahovima i mogućnosti njihovog snimanja zanimljive su upravo zato što ostaju nedovoljno objašnjene. Iako možda nema jednaku snagu u svakom segmentu, reditelj uspijeva da izgradi vlastiti svijet u kojem su laboratorijska stvarnost, Sarina podsvijest i košmarne slike gotovo nerazdvojni. I kada se posljednji san završi, ostaje pitanje da li se Sara zaista probudila ili je samo prešla u sljedeći.
