Pozorišna postavka Michele Soaviejeve priče objedinjuje ključne dramske elemente vremena, mjesta i radnje. Zadubljeni u pripremu predstave članovi trupe postaju mete manijakalnog ubice, koji je, veoma prigodno, i sam glumac. Irwing Wallace slijedi jednu od glumica koja je u psihijatrijskoj ustanovi potražila pomoć oko povrijeđenog članka. Obzirom da je mlada i atraktivna zapada za oko uslužnom ljekaru ali i psihopati koji iščekuje suđenje. On uskače u auto sa njom i djevojkom zaduženog za rekvizite i slijedi ih do pozorišta koje reditelj Peter drži zaključanim zarad bolje koncentracije glumaca.
Na daskama koje život znače upoznajemo se sa ansamblom i tipičnom dinamikom među kolegama. Više tipova ličnosti je prisutno pa imamo Bretta zaduženog za neadekvatni humor i dobronamjerno trash talk podbadanje. Laurel kao najljepša među glumicama oslanja se na ljepotu kao glavni argument, a par Danny i Cindy se suočava sa novom neželjenom trudnoćom. Reditelj i producent se prepucavaju oko materijalističke praktičnosti uloženog novca i umjetničke slobode sa tim da producent Ferrari ne haje mnogo za artističnim. Kada mu Peter objasni da nakon prvog ubistva mogu prosperirati od napada manijaka ne oklijeva mnogo i ulaže dodatni novac za prekovremeni rad glumaca i uprkos gnusnom zločinu nastavljaju da se pripremaju za premijeru.
Brojni glumci jedan po jedan postaju mete neuzastavljivog ubice koji ih ubija na najrazvnovrsnije načine, usput se poigravajući sa njima i zastrašujući ih do te granice da više ne mogu racionalno da razmišljaju. Od testerisanja preko burgijanja do krampe u usta Irwing Wallace radi najbolje ono što ga je i zatvorilo u mentalnu instituciju na prvom mjestu. 16 žrtava među kojima je i tinejdžerka ističu surovost i odlučnost da raskomada sve koji mu se nađu na putu. Niko od članova trupe nije afirmisani glumac uključujući i režisera – svi su primorani da rade paralelne poslove sa svojim nastupima i zato ne čudi ni njihovo halapljivo i nerezonsko prihvatanje Peterove ponude da ostaju zatočeni nakon prvog ubistva. Svjesni izbor koji su načinili smanjuje mogućnost saosjećajnosti pa nije ni olakšavajuća okolnost to što je gluma pojedinima jedini izvor prihoda. Motivacija Irwing Wallacea nema ni potrebe da bude obrazložena, sve što treba da znamo je da ako junaci njega ne ubiju sve će ih raskomadati.
Izolacija tokom noći sa odbjeglim ludakom postavka je kakva se samo može poželjeti za prosječnu slešer postavku. Scenografija, pozornica i rekviziti su svi pripremljeni a kada se tome dodaju zaključana vrata, pljusak koji se ne stišava i policajci kao zaštita ispred koji traće vrijeme praznim razgovorima kasapnica je spremna da počne. Muzika koju potpisuje Simon Boswell ispunjava ambijent jezom, zato što dugotrajne synth solaže kao da dolaze iz samog pakla. Osam žrtava na ekranu i par van zadovoljiće ukuse i najizbirljije obožavaoca žanra. Nakon velikog broja ubistava ritam se naglo usporava i jedina preživjela Alicia počinje igru mačke i miša sa ubicom koji je ponosno rasporedio po pozornici iskasapljene leševe kao trofeje. Uski prostor ispod bine kao i onaj iznad postaju poprište borbe na život i smrt bez prava na grešku.
U žestokoj konkurenciji bezumnog pokolja i ekspanzije strave i užasa, u dekadi koja predstavlja zlatno doba za podžanr, Michele Soavi uspijeva da napravi superiorni naslov koji ne samo da dobro trpi zub vremena već nadmašuje klasike kao što su Maniac, Burning, Friday the 13th i Nightmare on Elm Street. Ne samo da je to moj lično omiljeni horor naslov iz 80-ih već može da se ravnopravno posmatra zajedno sa filmovima koji imaju pozorište kao centralnu temu i predstavlja neizostavno gledanje ljubiteljima toga podžanra sa legendarnim naslovima kao što su Ozuovov Floating Weeds, Brooksov Producers, Fosseov All That Jazz, Bogdanovichev Noises Off…, Inarituov Birdmanom, Hamaguchijev Drive My Car… Nije lako jednom horor naslovu koji obično kritičari postmatraju sa nipodištavanjem da se čak i spomene u istoj rečenici kao horor naslovi ali Soavi je ‘pekao’ zanat kod Daria Argenta kao asistent režije, zato ni ne čudi perfektno vladanje filmskom tehnikom.
